Hoe koken van ons mensen heeft gemaakt

Zo luidt de titel van een boek geschreven door bioloog en antropologist Richard Wrangham. Volgens hem is de ontdekking van het vuur zeer belangrijk geweest want hiermee kon de mens voedsel koken en vlees garen waardoor hij uiteindelijk sterker werd dan de aap.

Deze theorie wordt in ieder geval niet door elke wetenschapper aanvaard. Zo is er een stroming die beweerd dat de mens al sterk evolueerde voor de ontdekking van het vuur. Er is vooral geen bewijs van de noodzakelijke vuren om te kunnen koken.

Richard Wrangham baseert zijn studie op een jarenlang onderzoek van chimpansees waaronder hij zelf nog heeft geleefd. Hij trok naar het oerwoud en leefde werkelijk zoals de apen. Hij at zeer vezelrijk voedsel waar hij tot een uur lang op moest kauwen en wanneer mogelijk at hij rauw vlees, vooral rauw vlees van andere apen. Je moet het maar doen!

In wetenschappelijke kringen is er al enige tijd een consensus dat het eten van vlees heeft bijgedragen tot de verrijzing van een sterke mens. Ik vermoed dat enkele aanhangers van het vegetarisme met dit deel niet bepaald in de wolken zijn. Als niet geheel vleesonthouder en rationeel persoon zie ik hier toch enige waarheid in. Ook bij de apen zijn diegenen die vlees eten vaak superieur op verschillende vlakken. De directe energie die we verkrijgen van vleesconsumptie valt niet onder stoelen of banken te steken.
Het probleem van onze geïndustrialiseerde voedingssector ligt vooral in een overaanbod van vlees waardoor we veel te veel consumeren, met o.a. obesitas als gevolg.

Een zeer interessant gegeven van het onderzoek van Richard Wrangham is zijn bewering dat het koken ons heeft geleid naar een betere samenleving. Het gemeenschapsgevoel rond een vuur – terwijl de mens uit noodzaak zat te wachten op voedsel – kan geleid hebben tot een verbetering van ons intellect.
Nu nog staat de keuken vaak centraal in het interieur van een woning. Het is een plaats waar vanalles gestoofd en bekokstoofd wordt.

Mijn vraag naar de toekomst is: gaat de techniek ons nog meer sturen naar een individueel bestaan – boterhammen (met “sustainable mackerel“) etende voor het scherm van de pc met een wanhopige shout-out naar mijn virtuele gemeenschap via Twitter? Ga ik mijn intellectuele expansie ondermijnen door niet genoeg aan tafel te zitten met mijn vrienden?
Voor verschillende redenen opteer ik voor de promotie van “samen koken en samen eten“!

meer info op: http://www.nytimes.com/2009/04/21/science/21conv.html?pagewanted=1&_r=1